30. mrt, 2015

30 maart 2015

Donderdag 26 maart kreeg ik een mail van de oncoloog: "Marjolein, het wordt 8 april, zoals jij had bedacht!" Haha, vooral dat laatste typeert helemaal hoe we er met z'n allen in staan. De oncoloog bedenkt, ik denk mee en waar mogelijk wordt het ook zo uitgevoerd 😉. Fijn, fijn, fijn! We kunnen dóór, we gaan nóg meer neuroblastoomcellen vernietigen en krijgen nóg meer tijd met onze lieve Kay!! Alle troepen worden weer verzameld om het zo comfortabel mogelijk te maken voor Kay en om zo goed mogelijk om te gaan met de straling voor ons. Uiteraard heb ik aan Kay verteld dat het weer moet gebeuren en bij alles zegt hij met een wijze blik in zijn ogen; Oh ja, net als de vorige keer! Ja, inderdaad lieve Kay, net als de vorige keer 💋. Wat een knapperd is het toch! Deze week even oefenen met Klassecontact. Het is natuurlijk super leuk dat hij nu veel meer betrokken kan blijven bij de klas op deze manier. Sven heeft ook het gevoel van: Oh ja, net als de vorige keer..... Alleen is hij er minder blij mee. Ons gezin weer uit elkaar en als Kay thuis is mag hij weer niet dichtbij komen. Juist nu het zo goed gaat met Kay en ze zo lief en leuk samen kunnen spelen! Tsja....probeer daar maar eens een positieve draai aan te geven. Voor ons makkelijk, maar voor Sven blijft het toch iets vervelends. Ik probeer hem dan ook maar te laten kijken naar de tijd daarná. Een heerlijke lente en zomer hopen we! Zonder al te veel ziekenhuis........ met z'n vieren! Van die gedachte wordt Sven natuurlijk wel heel blij. Laten we dat gevoel vast houden. Daar doen we het voor!