2. feb, 2015

2 februari 2015

Gisteren kwam het verlossende woord: Kay mocht naar huis!! Kay had het helemaal met de verpleegkundige geregeld. Als het licht was, zou de straling weer gemeten worden. Zaterdag was het 29, dus nog 9 eraf voordat hij naar huis mocht. Mama was erbij. Ze vertelde dat de spanning op Kay z'n gezicht te zien was terwijl de verpleegkundige met het meten bezig was. Toen Kay niet meteen door had dat de verpleegkundige heel blij keek, vertelde ze hem dat de straling onder de 20 was. Kay sprong een gat in de lucht en was natuurlijk super blij! De meting kwam uit op 19,8. Dus echt op het randje! Maakt niet uit, hij mocht naar huis!! Via Face Time vertelde hij het ons. Zo blij, zo blij! En wat zijn we weer trots op onze dappere Kay! Na de eerste dag heeft hij niet meer gemopperd, niet meer gehuild (oké, alleen even toen ik er niet was), heeft hij zo veel mogelijk zelf gedaan in zijn kamertje, heeft hij bijna alleen maar tv gekeken of op de I-pad gespeeld, maar zo hield hij het wel vol! Hij heeft ook nog een spelletje gespeeld met Sven (Sven op de ouderkamer en hij in zijn eigen kamer) en een werkje gedaan en treinen gespot met meester Remy. Regelmatig was hij aan het zingen of neurieën, zeker als de DVD van Dirk Scheele of Ernst en Bobbie op stond. En af en toe kon hij gezellig skypen met Sven of met z'n grote neef Jay. Iedereen benadrukte dat hij het zo goed deed. Dat was natuurlijk ook zo! En weer heeft mijn gevoel gelijk gehad. Als Kay goed voorbereid is, weet wat er van hem verwacht wordt en wat er wel en niet kan.....dan doet hij het gewoon! 

In het ziekenhuis heeft hij steeds maximale pijnstilling gehad, zoals hij thuis ook kreeg. Thuis piekte de pijn er nog wel eens doorheen, maar in het ziekenhuis heb ik hem er niet over gehoord. Hij bewoog voor zijn doen ook soepel. Hup, uit bed om te plassen en hup, weer in bed. Gisteren was een gekke dag. Het infuus is natuurlijk gestopt, dus alle medicijnen moesten weer over op pilletjes of drankjes. Hij zal dan ook minder hebben gehad dan anders, maar gelukkig heeft hij niet meer pijn aangegeven daardoor. Voordat ik ging slapen gisteren avond heb ik hem voor het laatst gegeven en vanmorgen toen hij wakker werd weer. Ook dit is goed gegaan! Wel zo fijn dat we met z'n allen door kunnen slapen en niet wakker hoeven te worden om hem pijnstilling te geven. Niet in het minst voor Kay zelf natuurlijk!

Tsja..... en dan nu thuis..... Zo veel mogelijk op afstand blijven, want hij "straalt" nog steeds. En die afstand is 2 meter! We hebben een klein beetje onze indeling aangepast, zodat Kay lekker op de bank kan, wij op een stoel kunnen zitten en Sven gewoon lekker met zijn lego kan spelen. Zo hebben we genoeg afstand, maar zijn we wel met z'n allen thuis!! 

Kay had voordat ik hem kwam halen aan de verpleegkundige gevraagd of hij wel met mij mocht knuffelen of een handje geven. Wat een schat, toch, hè?! Dat mag! Af en toe een korte kus of knuffel, maar daarna weer afstand. Gelukkig maar! Want Kay en niet knuffelen..........dat is bijna nog erger dan 6 dagen alleen in een kamer! 😉

 

P.s. er staan weer nieuwe foto's in het fotoalbum!