15. mei, 2014

15 mei 2014

Ja, ja, Kay is al 3 dagen 6!! 😉 Een heel groot feest is het niet geweest, dinsdag. Kay was behoorlijk moe en ellendig. Hij had bij mij in bed geslapen en toen Mark en Sven erbij kwamen was hij wel wakker genoeg om kadootjes te krijgen! Altijd gezellig, zo even in bed met z'n vieren. Sven ging naar school, Kay bleef nog thuis. We hadden afgesproken om te gaan trakteren om half 12, dus we konden rustig aan doen. Iets wat echt moet de laatste dagen, want er zit geen fut, geen pit meer in. Samen de traktatie gemaakt en met z'n 3en naar school. Gelukkig vond hij het erg leuk en had hij ook wel praatjes, maar Kay was Kay niet en daar baalde ik echt van! Ik had een beetje een deja-vu gevoel met 3 jaar geleden..... 😮We zouden na schooltijd zijn partijtje geven. Een dans partijtje. Dat wordt natuurlijk niks als je zelf niet eens kan lopen. Het partijtje is 2 weken verschoven, maar omdat Kay toch wel zin had in gezelligheid hebben we 3 vriendjes uitgenodigd voor een bioscoop feestje thuis. Wel gezellig, maar Kay hoefde er niets voor te doen. En zo was het ook; Kay was aanwezig op zijn eigen partijtje, maar daar hield het wel mee op. Tussendoor hebben we de jongens even laten voetballen op het grasveld, want de hele middag binnen geeft aardig wat onrust in een jongens lijf! 😉 Kay strompelde er achter aan, maar kwam huilend terug dat hij het niet leuk vond. Nee, natuurlijk is dat niet leuk als je zelf niet mee kan doen! Tijdens het eten (patatjes) heeft Kay alleen maar gekeken. Lag af en toe met zijn hoofd op tafel. Ik dacht: als hij dat te lang doet slaapt hij! Natuurlijk wilde hij toch mee de kinderen naar huis brengen en viel vervolgens in de auto in slaap. Ach gossie..... wel gezellig, maar er niet van kunnen genieten.

Maandag had ik al contact gehad met het ziekenhuis en later via de mail ook met Kay zijn oncoloog. Mijn gevoel zei dat het van de vitamine A komt dat hij zo was en ik had dan ook het voorstel om er 2 dagen eerder mee te stoppen. Gelukkig vond de oncoloog dat een goed plan. Ik hoopte dat hij dan snel op zou knappen. Woensdag was ziekenhuis-dag, dus dan zou ik hem wel even binnenstebuiten laten keren. De schoolfotograaf kwam, dus ik had Kay mee genomen om Sven weg te brengen en om te vragen of ze samen nog even op de foto konden. Dat kon en toen wilde Kay helemaal niet mee naar huis! Hij wilde op school blijven! Ook goed, we zien we of hij het vol houdt. Gelukkig wonen we om de hoek, dus hij is zo opgehaald. Hij heeft het volgehouden (ik had hem 's ochtends wel paracetamol gegeven...) en in de auto naar het ziekenhuis bleef hij ook nog wakker. Op de afdeling eerst getrakteerd voor zijn verjaardag, en daarna naar de behandelkamer. Bloed afgenomen, nagekeken door de arts en toen moest hij nog voor een longfoto. Toen we terug kwamen bleek dat de foto goed was, maar dat het calcium in zijn bloed veel te hoog was. Oorzaak hiervan kan zijn, en is het meest waarschijnlijk, de vitamine A. Het was helaas zo hoog dat hij ervoor opgenomen moest worden. Dat was natuurlijk balen!! En dat is nog zachtjes uitgedrukt. Kay was inmiddels in een grote stoel op de dagbehandeling in slaap gevallen, dus ik moest hem wakker maken om te vertellen dat hij moest blijven. Geen goede combi 😥. Zodra ik gehoord had dat het calcium te hoog was heb ik op google opgezocht wat voor klachten je daarbij kan hebben. Het volgende rijtje vond ik en dat is precies Kay van de afgelopen dagen:

misselijkheid en braken/ buikpijn en verstopping/ veel dorst, veel drinken en veel plassen/ prikkelbaarheid of somberheid/ vermoeidheid en algemene zwakte/ verwardheid, sufheid/ hartritmestoornissen (heeft hij gelukkig niet!)/ botpijnen/ spierzwakte.

Ja, dat verklaart waarom hij zowel overdag als 's nachts over pijn in zijn voeten en scheenbenen klaagde (ik zag de bui alweer hangen 🤔), waarom hij niet op zijn benen kon staan als je hem neer zette en waarom hij zodra hij wakker was om drinken vroeg! Dus eigenlijk is het allemaal heel vervelend, maar ben ik ook stiekem wel heel blij dat de oorzaak zoiets "simpels" is. Ik werd er zelf ook behoorlijk prikkelbaar en somber van. Bij pijn in z'n botten gaan alle alarmbellen rinkelen en vrees ik voor het ergste. Maar.......gelukkig is dat niet zo. Hij krijgt sinds gisteravond flink wat vocht toegediend, dus we hopen dat z'n calcium snel weer op normaal zit. Waardoor hij zich weer fit en vrolijk voelt en snel weer naar huis kan. Om dan zondag een groot feest te geven voor zijn verjaardag, waar hij met volle teugen van kan genieten!!

 

Update 18.00 uur: ik had mijn moeder vanmiddag aan de telefoon en ze zei dat Kay vanmorgen taart had versierd, had gevoetbald met de meester en ook nog even naar "school" is geweest. Vanmiddag heeft hij weer met een elftal verpleegkundigen (ha, ha, iets te ambitieus; zo veel verpleegkundigen zijn er niet tegelijk aan het werk op de afdeling) staan te voetballen, dus hij was net een beetje moe en vroeg of hij een tukkie mocht doen. Ik wist niet wat ik hoorde! Dat klinkt als een heel ander mannetje dan gisteren. Zelfs dan vanmorgen toen ik weg ging. Hij heeft ook al weer moeten schaterlachen om de afdelingsassistent; Kay zijn grote vriend. 🤪 Het ziet er naar uit dat hij morgen naar huis mag! Er is weer een last van mijn schouders......