11. mei, 2014

11 mei 2014

Wat een dag hebben we gisteren gehad, zeg! In een woord; geweldig!!

We waren natuurlijk vroeg op, je wil op zo'n dag niet nog aan het ontbijt zitten als de dames van Stichting Opkikker, Marja en Wil, voor de deur staan. Kay was niet van plan vroeg wakker te worden, dus ik was blij dat ik hem tegen half 9 hoorde roepen. Altijd beter als hij uit zichzelf wakker wordt. Als ik hem wakker maak duurt het meestal een tijd voordat hij te spreken is. Terwijl ik hem hielp met aankleden stonden Marja en Wil al voor de deur. We zouden nog even koffie drinken, dus ze kwamen maar op tijd. Terwijl we aan het praten waren kwam Tommy, van Tommy's garage, aan de deur. Mark en ik hadden al een vermoeden dat hij met een andere auto dan het Opkikker-busje was  gekomen. Toen de koffie op was, was het tijd om te vertrekken. En ja hoor, achter het Opkikker-busje stond een zwarte Buick. Een enorme Amerikaanse slee uit 1969! Wat een ding, zeg! Zonder gordels, want die hadden ze in die tijd nog niet. Voor Sven en Kay natuurlijk een heel raar idee. Mark voorin, de kids en ik achterin. Wat een geluid komt er van die motor zeg! Zo begon ons avontuur, niet wetend waar we naar toe werden gereden. De reis ging (via een omweg om tijd te rekken) naar Amsterdam. In theater de Meervaart was een voorstelling van Dirk Scheele die we bij mochten wonen. Vooraf zelfs een 'meet and greet' met Dirk Scheele, Joes Boonen en Jochem Jalink. We mochten even op het podium en hebben samen liedjes gezongen die Kay kent. Zo leuk! Kay was wel verlegen en kroop bijna in mij, maar heel zachtjes zong hij toch mee. En dat blije snoetje was natuurlijk goud waard! Sven staat liever niet in de spotlights, zeker niet als hij zich ergens toch echt te groot voor voelt. Toch voelde het voor mij niet goed dat Sven in z'n eentje naast het podium bleef zitten. Met zachte dwang en mijn hand fijn geknepen ging hij toch mee. Gelukkig....we horen gewoon met z'n vieren! En hij vond het wel erg leuk om een flyer met handtekeningen te krijgen. Alle mensen die meewerken aan een opkikkerdag krijgen van de Stichting een speldje van een (op)kikkertje en een opkikkerkrant. Sven en Kay mochten deze geven, dus dat was wel weer erg stoer. Kay had een rolstoelplekje in de zaal waar 1 iemand naast mocht zitten, de rest zat verder naar achteren. Marja had van Dirk Scheele toestemming gekregen om te filmen (wat eigenlijk helemaal niet mag!), dus zat bij Kay, omdat ze dan het beste zicht had. Kay vindt dat reuze interessant. Na afloop hoorden we dat ze samen goed mee hebben gedaan met de liedjes. Sven vond het toch ook wel erg leuk om te zien, maar meedoen met de dansjes (alle kinderen mochten dan staan en meedoen in de zaal) gaat toch echt een brug te ver. Zo kinderachtig! 😉 Het toeval bleek dat achter ons iemand zat die rond Sinterklaastijd een voorstelling heeft gegeven in het AMC. De voorstelling heette "Loet Moet" en wordt gespeeld door Ruth Bakker. Kay had dat toen ook zo leuk gevonden. Hij heeft Loet toen na afloop een dikke knuffel gegeven. Wil was zo brutaal (ik durf dat zelf dan weer niet....) om haar te roepen en toen ik haar uitlegde dat wij haar in het AMC gezien hadden en dat Kay zijn opkikkerdag had heeft ze nog even met Kay en met ons gekletst. Zo lief! Dat vond Kay ook super leuk! Dirk Scheele had na de voorstelling aangegeven dat ze niet met iedereen apart op de foto konden, maar wel in de hal zouden staan voor een groepsfoto. Als alle kinderen bij hen kwamen staan, konden alle papa's en mama's foto's maken. Maar toen Dirk Kay zag nam hij toch even de tijd voor nog een foto samen en zei tegen Kay dat hij van hem een DVD mocht uitkiezen. Helemaal top!! Aan de overkant van theater de Meervaart, aan de Sloterplas, is een grand cafe. Daar hebben we heerlijk geluncht. Daarna gingen we met z'n zessen in het opkikker-busje voor de volgende verrassing. We kwamen op een sportterrein in Santpoort waar een Handboogschietvereniging zit; VZOS=Vooruitgang Zij Ons Streven. Kay was in de auto in slaap gevallen, dus het duurde even voor hij door had waar we waren en wat we gingen doen. Eenmaal goed wakker was hij erg enthousiast! Mark en Sven waren dat meteen al 🤪. Door een aantal leden van de vereniging werden we daar opgewacht voor een clinic handboogschieten. Nou ja, we...... Mark, Sven en Kay mochten dat doen. Ik werd door Wil meegenomen voor mijn eigen verrassing. In Overveen kreeg ik van Janny ter Meer van "Het Stijlmeer" een kleuranalyse. Welke kleuren passen goed bij mij haar-, oog- en huidskleur? Welke kleuren versterken mijn uitstraling? Heel erg leuk om te zien wat een kleur met je uitstraling doet. Ik heb een kleurcombinatie kaartje mee gekregen om voortaan alleen nog maar met de juiste kleuren thuis te komen 😉. Na ruim een uur zijn we weer terug gegaan naar de mannen en kon ik nog even zien wat ze geleerd hadden. Alle 3 waren ze heel enthousiast en vonden het een leuke ervaring. Kay zei: 'Dit is echt heel cool, hoor, mama!' Tussendoor hadden ze een demonstratie gekregen van de leden met hun eigen professionele bogen op een grotere afstand. Mark vroeg of hij mee mocht doen. Hij deed het niet slecht zeiden ze! Of hij geen lid wil worden van de vereniging? Nou wie weet.... Wel iets om over na te denken! Na afloop was er nog een prijsuitreiking. Zowel Kay als Sven als Mark kregen een eerste prijs mee naar huis. Leuk!

Toen was het tijd om weer te gaan. De volgende verrassing! We reden de parkeerplaats op bij Bison bowling en Sven en Kay waren door het dolle dat we ook nog gingen bowlen! Mark had natuurlijk al behoorlijk krachtsinspanning geleverd met het boogschieten, dus bowlen ging wel, maar hij was niet in topconditie 😉. Bij mij wisselt het nogal of het goed gaat. De ene keer wel, de andere keer niet. En meestal begin ik wel lekker, maar zakt het daarna in. Zo ook gisteren. Kay was aan het eind van de dag, zeker na het boogschieten, best wel moe, dus ging tussendoor maar even op de stoeltjes liggen. Sven had natuurlijk net als Mark behoorlijk zijn armen gebruikt met het boogschieten, maar dat weerhield hem er niet van om super fanatiek te spelen. Hij won! 🤪Nadat we een uurtje gebowld hadden gingen we steengrillen. Sven en Kay vinden thuis gourmetten ook altijd zo leuk, dus dit was een leuk idee! Sven heeft zitten smullen (wij natuurlijk ook), maar Kay eet nog steeds nagenoeg niks. Hij heeft mij geholpen met mijn vleesjes. Ook leuk. Om half 8 moesten we klaar zijn voor de laatste verrassing van de dag. Kay was er eigenlijk al eerder klaar mee. Het was ook erg warm bij de steengril en daar kan hij niet zo goed tegen. Als je dan al moe bent.... Wil was klaar met eten, dus is even met Sven en Kay een rondje gaan lopen. Dat was voor Kay wel even goed. Nadat we ons ijsje op hadden was het precies half 8. Langzaam aan gingen we richting uitgang. Buiten stond een enorme Hummer limousine die ons naar huis zou brengen!! 🙃 Sven was helemaal door het dolle! "Als ik dit vertel, gelooft niemand me!!" In de limo mocht de muziek lekker hard aan en Mark grapte tegen de chauffeur (die ook Mark heette en die ik kende, omdat hij wel eens bij mij in het koor heeft mee gezongen!): "Dus we rijden een rondje Zandvoort en dan naar huis?" Ja hoor, dat deed hij! Geweldig, die gezichten van mensen die ons langs zagen rijden. Nou ja ons, de limo. Het waren geblindeerde ramen, dus niet te zien dat wij erin zaten. Marja en Wil reden met het Opkikker-busje achter ons aan. Onderweg belde ik naar papa en mama, dus die konden op de hoek van de straat ons langs zien rijden. Bij ons in de wijk is het allemaal nogal krap, dus de limo kon de straat wel in, maar niet meer keren om terug te rijden. Hij is dus achteruit de wijk weer uit gereden! Knap staaltje stuurwerk! Toen waren we dus weer thuis. Wat een geweldige dag hebben we gehad. Van te voren hadden Mark en ik gezegd: als de kinderen genieten, dan genieten wij ook. Maar dat was niet de bedoeling, wij moesten ook verwend worden. Dat is zeker gelukt; we hebben genoten! We zijn met z'n allen echt opgekikkerd. Maar toch......die stralende snoetjes van onze jongens. Er gaat niks boven het geluk van je kinderen. Wat kan je daar van genieten ❤❤❤❤     Een hele dag genieten dankzij allemaal vrijwilligers. Marja en Wil van Stichting Opkikker; alles werd voor ons geregeld, Sven en Kay waren weg van ze. Dirk Scheele nam alle tijd en maakte het voor Kay heel speciaal. De leden van VZOS waren speciaal voor ons naar de vereniging gekomen. Hadden werk afgezegd of hun vrije dag opgeofferd om ons een onvergetelijke ervaring te bezorgen. Wat een lieve mensen! Janny ter Meer was ook erg aardig en meelevend. Heeft mij laten zien hoe ik mijn sterke kanten naar boven kan halen en deed dit met heel veel enthousiasme. Bij Bison Bowling werd een aparte tafel voor ons geregeld, een beetje uit de drukte. Ze waren tot alles bereid, we konden alles vragen. En dan nog Crystal Limo uit Amsterdam die de enorme Hummer Limo ter beschikking heeft gesteld. Hoe toevallig dat de chauffeur dan iemand blijkt te zijn die ik ken. Er zijn eigenlijk geen woorden voor. Er is geen woord om uit te drukken hoe je je voelt na zo'n dag of wat je van zo'n dag vond. Of misschien toch: SuperFormiWeldigEindeFantaColoSachtig 😉