14. mrt, 2014

14 maart 2014

We zijn thuis en Kay ligt heerlijk te slapen in zijn eigen bedje!!! 😀❤ Gelukkig was Kay donderdag al snel aan de beurt voor het plaatsen van de PICC lijn (Peripherally = in de kleinere bloedvaten Inserted = ingebracht Central= in het midden gelegen, hier betekent het dat het om een groot bloedvat vlak bij je hart gaat Catheter = een dun buigzaam buisje of slangetje) Vlak nadat we weer op de afdeling terug waren konden we weer naar beneden voor een echo van zijn buik en een foto van zijn longen. Eind van de ochtend was alles wat moest gebeuren dus achter de rug. Tegen het eind van de middag kreeg ik daar de uitslag van; de longen zien er beter uit en de milt en de lever laten niet veel verandering zien. Dat betekent dat het goed genoeg was om met 1 anti schimmel middel verder te gaan. Donderdag is dat van de avond naar de middag verschoven, zodat het vandaag in de ochtend gegeven kon worden. Donderdag middag heeft Kay ook even aan de dokter laten zien dat hij heel goed kon lopen met zijn rollator. De hele gang op en neer! Wat ik al zei: grote sprongen 😉. En wat was hij blij toen hij hoorde dat hij nog maar 1 nachtje in het ziekenhuis hoefde te slapen! Nog maar 1 nachtje en dan in zijn eigen bedje. Zo fijn! Helaas is het soms nog moeilijker als het eind in zicht is. Kay was gister avond erg verdrietig, wilde steeds maar dat ik weer zou komen. Ook de nacht was onrustig. Ons kleine vriendje had het helemaal gehad. Gelukkig had hij nog een gezellige ochtend. De nachtdienst had slingers en balonnen opgehangen voor mama haar verjaardag, Kay heeft lekker een filmpje gekeken, is nog naar school geweest en om 11 uur was ik er om hem op te halen! Kay kwam nog met de meester een verjaardags medley zingen waarop alle verpleegkundigen die achter de balie zaten hard "hiep, hiep, hoeraaa!!!" mee riepen 🙃. Erg gezellig. Ik was alvast 1x naar de auto gelopen met 2 volle tassen, want wat hebben we een spullen verzameld de afgelopen 8 weken! Ik had beter met een verhuiswagen kunnen komen 😉. Toen we er klaar voor waren wilde Kay zelf met z'n rollator naar de auto lopen. Al voorspeld dat hij dat niet ging redden liep een verpleegkundige met ons mee met de rolstoel. Hij redde het tot de liften! Veel verpleegkundigen kwamen ons uitzwaaien en sommigen werden zelfs ietwat emotioneel.... Luidkeels zingend reden we naar huis. Thuis heeft hij heerlijk even op de bank gelegen om uit te rusten en toen zijn we naar school gegaan. Even bij zijn juf langs geweest MET rollator 🤩. Hij moest natuurlijk even laten zien wat hij al kon! Ook in Sven z'n klas heeft hij dat even laten zien. Uit school zijn we naar papa en mama gegaan. Natuurlijk moest weer de rollator mee. En wat gebeurt er??? Toen hij moest plassen parkeerde hij de rollator naast de badkamerdeur en liep ZELF naar binnen!! Toen hij binnen was moest hij verbaasd om zichzelf lachen. En daarna moest hij dat natuurlijk weer even laten zien aan oma. Tsjonge zeg, dat zijn wat je noemt grote sprongen!! Wat zijn we trots op onze kanjer! En om dan nog even wat meer op te scheppen; hij heeft tijdens het eten de hele tijd bij ons aan tafel gezeten en zelfs wat mee gegeten. In ieder geval meer dan wat hij de afgelopen weken op een dag at. En nu ligt hij dus moe maar voldaan en vooral heel blij in zijn eigen bedje te slapen. ❤❤❤