3. mrt, 2014

3 maart 2014

Zucht.....😥 Ik ben weer te voorbarig geweest met juichen. Het zal eens niet. Het zit echt niet mee dit keer en ik kan er ook niks positiefs meer van maken. Natuurlijk word ik er heel blij van als Kay blij is, lacht, grapjes maakt en zin heeft om iets te ondernemen. En als we met z'n vieren bij elkaar zijn, ook al is het in het ziekenhuis. Dan zou je bijna alle ellende vergeten. Maar als hij vervolgens weer koorts krijgt (mama ik heb het koud, mama ik ben moe; dan weet je alweer hoe laat het is) zakt de moed me weer in de schoenen. Hoe blij waren we met z'n allen (inclusief artsen en verpleegkundigen) vrijdag dat de ontstekingswaarden eindelijk onder de 200 waren.......Gisteren waren ze weer 230. Verd**** onze kleine dappere blije stoere strijder moet toch overwinnen, niet zo'n stomme schimmel?!?!? 😠 Bijna 3 jaar vechten we al tegen de "stoute cellen". Bijna 3 jaar voert Kay de boventoon in deze strijd. Hij geeft zich niet zomaar gewonnen! Hij is zo sterk. Hij moet en zal het winnen van die schimmel! En dan zien we wel weer verder. De tijd zal het leren. Er is geen antwoord op te geven. Voorlopig leven we met de dag. Ik word niet meer warm of koud van goede controles. Ik ben blij als Kay blij is en voel me intens verdrietig als Kay zich beroerd voelt. Ik zal pas opgelucht ademhalen als we weer thuis zijn.........