28. feb, 2014

28 februari 2014

Eigenlijk is het nog "maar" acht dagen geleden dat ik schreef dat ik zo de behoefte had om goed nieuws te kunnen brengen. Ik heb mijn laatste blogs terug gelezen en merkte dat ze totaal niet in mijn stijl waren. Vol feiten, nauwelijks humor en de hoop was ook ver te zoeken. Zo ben ik helemaal niet, en zo wil ik helemaal niet zijn! Maar tsjonge, wat is het moeilijk om nog ergens hoop vandaan te toveren als Kay iedere dag koorts blijft houden en als de ontstekingswaarden gelijk blijven of stijgen in plaats van lager worden. Dat kan je misschien een week vol houden, 2 ook nog wel, maar daarna...... ik kon, wilde en durfde niet meer te hopen. Het was en bleef duidelijk dat het om die schimmel ging. Er werd gezegd dat het middel wat hij krijgt zo breed mogelijk is, maar waarom knapt hij dan niet op?? 😮 Wat moet er dan gebeuren?  Ik heb het antwoord op deze vraag niet afgewacht, maar ben (na overleg met en akkoord van de artsen) vorige week vrijdag samen met een kinesioloog naar Kay toe geweest. Zijn vakgebied is alternatieve, energetische, geneeskunde. Het is veel te ingewikkeld om te omschrijven, maar hij test Kay via mij, via spiertrillingen. Hij heeft een basistest gedaan en daar horen o.a. het immunsysteem, basis vitamines, organen en lichaamseigen (vloei-)stoffen bij. Ik denk nog wel meer, maar dat weet ik allemaal niet precies. Het belangrijkste vond ik dat hij na de test zei dat hij er achter was gekomen dat er in Kay zijn cellen belemmeringen zitten die de werking van de medicijnen tegen gaan. Niet tegen werken, maar de medicijnen kunnen hun werk niet doen. Er was volgens hem nauwelijks een medicijn geweest dat was aangeslagen. Ik kon hem daar geen ongelijk in geven. Na deze test heeft hij voor Kay druppeltjes gemaakt met een "elektrische" lading die de cellen ontvankelijker maken voor de medicijnen. Ik kan best van mezelf zeggen dat ik nuchter ben, ik ben niet zweverig, maar geloof wel dat er meer is tussen hemel en aarde. Voor Mark geldt hetzelfde, dus onder het mom van baat het niet, dan schaadt het niet...... Kay vindt het allemaal machtig interessant. Ik had hem uitgelegd dat ik met een meneer zou komen en waarom. En wat hij zou doen. Nadat ik weg was gegaan heeft hij aan o.a. de verpleegkundigen uitgelegd wie er zou komen en wat hij zou doen. Ook nadat we geweest waren heeft hij aan verpleegkundigen, aan de zaalarts en aan zijn behandelend oncoloog volledig tot in details verteld wat hij heeft gedaan. 😀 Vorige week zaterdag zijn we met de druppeltjes begonnen. Kay neemt ze zonder mopperen in, neemt er een slokje drinken achteraan en houdt zelf bij of ik het wel in de goede volgorde doe (er zijn 4 flesjes, genummerd. De volgorde maakt niet uit, maar voor Kay wel; eerst 1, dan 2, dan 3 en dan 4!) 

Afijn, gisteren was het grote overleg met alle oncologen en Kay werd besproken. Er werd besloten om met het anti schimmel middel te starten die de oncoloog bedacht had. Daar hebben ze de meeste ervaring mee. De twee anti-schimmel middelen zouden elkaar moeten versterken. Zou fijn zijn!!!

Zo, bij deze mijn gevoel en de feiten. Nu het goede nieuws! Woensdag avond had Kay GEEN koorts toen hij ging slapen, het was zelfs 35,8! Dat hoort bij Kay! Dat was weer eens wat anders! Hij voelde zich dan ook een stuk beter. In de loop van de avond liep zijn temperatuur wel wat op, maar hoger dan 38,2 kwam het niet. Gisteren ochtend had hij ook geen koorts en hij was gezellig wakker. Er was een film op tv waar hij hardop om moest lachen 😀. Alle verpleegkundigen, artsen en andere medewerkers van de afdeling bleven voor Kay zijn kamer staan om even te zwaaien en een lach van hem te vangen. Zo fijn om te merken dat ook zij er blij van worden als het weer beter gaat met Kay. In de loop van de dag kwamen mijn ouders met Sven. Kay mocht van het infuus afgekoppeld. We zijn toen met hem in de rolstoel naar "De parade" gegaan. Ballon mee en voetballen maar!! Goede oefening voor zijn benen! Sven gooide de ballon en hij schoot die vanuit de rolstoel de lucht in. En een lol dat ze hadden! Kay had er op een gegeven moment de slappe lach van 🤪🙃. Dus het beste medicijn; afleiding van je broer! En Sven was ook zo lief voor hem. We zijn nog even naar beneden geweest voor een ijsje en Sven duwde de rolstoel. "Vind je het goed als ik jou duw, Kay? Druk jij maar op het knopje van de lift, Kay" Wat een lieverd, he? Ik ben zo verschrikkelijk trots op onze kanjers! Vervolgens had Kay ook gisteravond en vanmorgen geen koorts EN.......de ontstekingswaarden zijn gedaald! Die ene gift van het nieuwe anti-schimmel middel zal vast geen wonderen hebben verricht, maar die druppeltjes...??? Eigenlijk maakt het natuurlijk niet uit. Het belangrijkste is dat Kay weer beter wordt en lekker mee naar huis mag! ❤❤❤❤

 

Er staan weer nieuwe foto's in het album; IC en verder. En een filmje van een schaterlachende Kay: lachen met Sven