9. feb, 2014

9 februari 2014

Daar ben ik weer 🙂. Na 2 dagen radio-stilte ben ik nu weer in de gelegenheid om jullie op de hoogte te stellen. Op de IC mag ik geen computer mee en in het Ronald Mc Donald huis is geen internet. Vandaar! Op de oncologie afdeling is wel Wifi en.......ja, daar zijn we nu weer!! Vrijdag ochtend kwam ik bij Kay en toen zag het er allemaal behoorlijk goed uit. Wel nog wat verhoging, maar geen koorts, rustige ademhaling en hartslag. De beademingsmachine was weer op "spontane modus" gezet; Kay moet dan eigenlijk zelfstandig adem halen. Je moet je voorstellen dat hij dan door een rietje ademt, dat zou natuurlijk niet eerlijk zijn. Ter compensatie helpt de beademingsmachine wel mee, maar er wordt een natuurlijke situatie nagebootst. Dat deed hij heel goed, tot......(er zal eens geen kink in de kabel komen 😠) hij weer koorts kreeg. Toen moest hij weer zo hard werken dat ze het niet aan durfden. Alweer weg hoop!!! Tsjonge, houdt het dan nooit op?!?! 's Middags kwamen Mark en Sven. Eerst even bij Kay geweest en daarna hebben we in het ziekenhuis wat gegeten. Toen nog even naar Kay om hem welterusten te zeggen en daarna zijn we met z'n 3en naar het Ronald Mc Donald huis gegaan. Fijn om weer met m'n andere mannen samen te zijn, maar wat heb ik slecht geslapen! Ik ging op tijd naar bed, maar niet heel vroeg. Toen Mark eenmaal sliep begon hij te snurken waar ik weer wakker van werd. Sven lag ook behoorlijk te draaien en was om 6 uur wakker 😲. Ik  ben er op tijd uit gegaan om naar Kay te gaan, Mark en Sven zouden wat later komen. Ik hoorde dat Kay 's nachts nog koorts had gehad (38,6) maar daarna niet meer!! In de ochtend was het zelfs 36.5 🤪. Het was ook duidelijk te zien aan zijn overige controles; zo'n rustige ademhaling en hartslag had ik in geen dagen gezien. Voordat de beademingsbuis eruit mocht moest Kay trombo's krijgen. Als er namelijk (in het slechtste geval) een nieuwe in zou moeten bestaat de kans op een bloeding. Trombo's behoren snel in te lopen, omdat anders de werking verloren gaat. Ik denk dat ze er na 1 1/2 a 2 uur pas in zaten. Ik kon ze er wel in kijken! Een uur later (12 uur) zou dan bloed afgenomen worden om te kijken wat "de opbrengst" was. Als het genoeg was mocht de beademingsbuis eruit, anders moest hij nog meer krijgen. Ik was ondertussen weer even naar Mark en Sven gegaan om te lunchen, om half 1 was ik weer terug. De arts kwam binnen om te zeggen dat hij genoeg trombo's had (51 en ze moesten 50 of meer zijn 😋) en dat het slaapmiddel gestopt kon worden. Hij moest wel wat wakkerder zijn om zelf goed adem te halen. Ahum.....na een kleine 2 uur ben ik hem maar een beetje gaan plagen om te kijken of hij daarop reageerde. Hij vond kriebelen onder zijn voet niet leuk en als ik vroeg of hij z'n ogen open wilde doen deed hij dat heeeeel even. Voor de verpleegkundigen is het altijd een bijzonder moment om een kind van de beademing te halen, dus zowel de verpleegkundige van de dagdienst als van de avonddienst (beiden hadden al een aantal keer voor Kay gezorgd) wilde het doen. En zo gebeurde het ook! Tijdens de wisseling van de wacht hebben ze het samen gedaan! 🙂 Kay deed het heel goed en hoefde daarna alleen maar een heel klein beetje zuurstof te hebben. Kanjer! Echt wakker was hij nog steeds niet, tot grote teleurstelling van Sven. We hebben hem lekker laten slapen en zijn zelf in het Ronald Mc Donald huis gaan eten. Daarna nog even bij Kay langs geweest. Kay heeft heerlijk bij mij op schoot gezeten we hebben hem verteld dat wij ook zouden gaan slapen en dan morgen weer terug zouden komen. De verpleegkundige die nachtdienst had kent Kay heel goed, dus dat vond ik wel een fijn idee. Ik was meteen naar bed gegaan. Ieder uurtje dat ik kon slapen was meegenomen en je weet tenslotte maar nooit hoe de nacht verloopt. Om een uur of 10 werd ik gebeld dat Kay wakker was geworden en huilend om mij vroeg. Ik ben naar hem toe gegaan en was meteen van plan te blijven slapne. De kans dat ik weer terug zou moeten was groot. Zijn temperatuur was opgelopen tot 37,5 en je merkt meteen meer onrust bij hem. Binnen 2 uur was het zelfs 40,3!! Een kacheltje! Zijn ademhaling was meteen 65 en zijn hartslag 195. Pfff, wat was hij weer hard aan het werk. Bij hem in bed was ik in slaap gevallen, later kreeg in een bed naast hem. Gelukkig heeft de paracetamol goed geholpen en zakte zijn temperatuur in de loop van de nacht tot normaal. En daarmee de andere controles ook. Vanmorgen stond dus niks meer in de weg; Kay mocht weer terug naar de afdeling! Yes!! Een eerste stapje in de goede richting! Kay is heel moe, hij slaapt heel veel, maar.......hij kletst af en toe een beetje en kan weer heel goed aangeven wat hij wil. Zo fijn! ❤