6. feb, 2014

6 februari 2014

Nog geen minuutje bij Kay en...poef! Weg hoop. De hele nacht was goed gegaan, hij had zelfs 1x een temperatuur van 36,4! Maar vanmorgen weer 39 😠. Later zelfs 40,8! Ook z'n ontstekingswaarden waren enorm gestegen. Die waren 325 (moeten kleiner dan 10 zijn, he?!) en waren vandaag 527!!!😮 Die kleine schat was weer zo hard aan het vechten dat zijn ademhaling en hartslag weer torenhoog waren. Van de beademing af? Nee, zou geen slimme zet zijn. Nee, dat snap ik, maar GVD!!! De artsen waren bang dat de schimmel of bacterie nu in de lieslijn zou zitten. Natuurlijk....daar was ik ook al bang voor. Als er eenmaal iets tegen zit, zit alles tegen! Die lieslijn had hij om "infuus voeding" door te geven, omdat hij geen sondevoeding verdraagt en om medicijnen voor zijn bloeddruk door te geven, omdat die steeds te laag was. Gelukkig zat er dan 1 heel klein dingetje wel mee en dat was dat dat medicijn al gestopt was. 48 uur zonder voeding heeft niet de voorkeur, maar daar is overheen te komen. 48 uur zonder dat medicijn had niet gekund, maar was nu niet van toepassing! De lieslijn werd er dus vandaag uit gehaald. Nu heeft hij alleen 2 infuzen in kleine bloedvaten voor o.a. antibiotica. Ik kwam Kay zijn oncoloog tegen op de gang en toen ik haar vertelde hoe het ging zei zij dat ze dat al verwacht had. 🤨 Hij is langzaam maar zeker uit aplasie aan het klimmen en de witte bloedcellen die hij aanmaakt verdwijnen meteen naar de plek waar ze nodig zijn; in zijn longen en in zijn bloed. Daardoor ontstaat in eerste instantie weer een ontstekingsreactie voordat hij opknapt. Ze zei ook dat ze eerder schrikt van ontstekingswaarden die van 3 naar 100 gaan in een dag dan van 325 naar 527. Wat fijn dat ik haar tegen kwam en dat zij toch een deel van mijn ongerustheid weg heeft kunnen nemen. Ook nu moeten we weer vertrouwen hebben in wat de arts zegt. Als zij er niet van van slag raakt, moeten wij dat ook maar proberen niet te doen. Vanavond had hij wel nog koorts, maar geen 40,8 meer! Ook zijn hartslag en ademhaling waren de rest van de dag een stuk rustiger. Hij was vandaag weer af en toe een beetje "wakker" en kon goed duidelijk maken wat hij wilde. Als hij hoestte en daarna naar de beademingsbuis ging met zijn hand, wilde hij graag dat het slijm uit de buis weg gezogen werd. Als hij anders wilde liggen zag je dat aan zijn lichaam; dat draaide dan een beetje in de richting waar hij naartoe wilde. Als ik dan vroeg of hij op z'n andere zij wilde, knikte hij heel voorzichtig met zijn hoofd. Af en toe zagen we een handje boven het laken uit komen om het laken hoger op te trekken of om te kriebelen in zijn gezicht. Alles in slow-motion, maar hij doet het wel! Hoe vaak ik alweer heb gehoord; tsjonge, wat bijzonder! 😀 Haha, en dat is hij!   Helaas pindakaas wordt dit mijn laatste nachtje op Kay zijn kamer op de kinderoncologie. Het loopt vol en ik bezet nu de laatste box. Morgen ochtend moet ik de kamer leeg halen. Vanavond heb ik alvast de sleutel opgehaald van een kamer in het Ronald Mc Donald huis. Dan ben ik er in ieder geval zeker van dat we een kamer hebben (Mark en Sven komen daar dan ook slapen) en hoef ik dat niet morgen ochtend vroeg te regelen, terwijl ik eigenlijk naar Kay toe wil. Ik mag mijn spullen hier in de berging zetten en dan kan ik beetje bij beetje wat mee nemen naar het Ronald Mc Donald huis. Ik ga nu dus nog even het een en ander inpakken, zodat ik morgen alleen nog de laatste spulletjes hoef te doen. Want 's morgens is er maar 1 ding wat ik wil en dat is naar Kay toe! Welterusten! 💋