5. feb, 2014

5 februari 2014

Vandaag een iets minder uitgebreid blog. Er is niet heel veel veranderd. Vanmorgen toen ik bij hem kwam hoorde ik dat hij vannacht wat onrustig was geweest. Ook toen ik er was was hij nog onrustig. Dan wilde hij op de ene zij, dan op de andere. Later wilde hij iets duidelijk maken wat ik niet begreep. Een diepe frons verscheen in zijn voorhoofd en een traan rolde over zijn wang. Ach, arme schat! De artsen vonden het beter om hem daarom iets meer slaapmiddel te geven. Nu is hij heel af en toe wat "wakkerder" (mag niet echt een naam hebben), maar wel rustig. Het zijn korte momenten en daarna slaapt hij weer lekker. De onderzoeken van vanmorgen hebben gelukkig uitgesloten dat er schimmel bij zijn hart of op zijn netvlies zit. Als ik het over de hele dag bekijk is hij rustiger dan gisteren. Zijn temperatuur was vanmorgen 39,1, maar daarna niet meer boven de 38 uit geweest. Zou dat nou eindelijk eens zo blijven?! Voor de overdracht is de IC arts nog even langs geweest en hij was tevreden. Hij heeft goede hoop voor morgen! Dan moeten wij dat ook maar hebben, hoewel ik op het moment meer denk; eerst zien dan geloven! Zelfbescherming denk ik. Want tsjonge, wat voeren mijn verstand en mijn gevoel op dit moment een strijd! Natuurlijk weet ik dat als de artsen zeggen dat het nodig is, dat dat ook zo is. En natuurlijk; liever een dag langer dan een dag te vroeg en dan opnieuw. Maar mijn gevoel.......dat schreeuwt: haal die buis eruit, ik wil weer met m'n mannetje praten!!!! Ik ga zo weer naar hem toe. Kusjes geven en knuffelen kan evengoed. Dus dat doe ik heeeeel vaak! 😀