26. jan, 2014

26 januari 2014

Niet met z'n 4en thuis, niet in ons eigen bed, niet de laatste dag in het AMC. Kay is weer opgenomen in verband met koorts in aplasie.Vanmorgen lag Kay naast mij in bed (om 4u was hij wakker en zo verdrietig. Dan maar naast mij....) en hij had geen zin om wakker te worden. Hij sliep lang en toen hij wakker was lag hij nog steeds met z'n ogen dicht of voor zich uit te staren. Geen zin om tv te kijken. En hij had het maar zo koud, hij was niet warm te krijgen. Nog steeds flink snotterig en nog steeds een volle hoest, dus ik werd er wel een beetje zenuwachtig van. Hij voelde ook wel warm aan. Dat is wel vaker zo en niet altijd hoeft dat te betekenen dat hij koorts heeft, maar ik deed toch even zijn temperatuur voor de zekerheid. 36,8! Nee, dat is helemaal niet hoog, maar Kay zit 's ochtends meestal rond 35,8 dus dat scheelt wel! Hij bleef maar klagen dat hij het zo koud had, hij was wiebelig en in de loop van de dag werden zijn wangen steeds roder. Sven had bij een vriendje gelogeerd en Kay wilde daar eigenlijk ook spelen. Nou, het kwam er op neer dat hij daar vooral op mijn schoot heeft gezeten of op de bank heeft gelegen. Zo jammer. Het scheelde ook niet veel of hij viel in slaap. Ik had vanmiddag het laatste optreden met koor, Sven kon bij zijn vriendje blijven en Mark ging met Kay naar het ziekenhuis voor de laatste dag chemo. Ik had Mark op z'n hart gedrukt dat hij Kay z'n temperatuur nog een keer liet controleren en dat hij moest vragen of er nog even naar zijn longen geluisterd kon worden. Er zou ook bloed afgenomen worden, dus dan hadden we het plaatje compleet. Eten of drinken heeft Kay ook nauwelijks gedaan (was te verwachten natuurlijk), dus ik vond ook dat hij toch weer een sonde moest krijgen. Kay in tranen en boos. Ja, ik snap het, maar lieve schat, het is om je te helpen en niet om je te pesten..... Ik heb natuurlijk makkelijk praten en wat kan het hem schelen? Het is gewoon stom en hij wil het niet!!! In de loop van de middag had ik contact met Mark en het bleek dat Kay al in aplasie zit. Z'n trombo's waren ook gedaald, tot net boven de grens om een nieuwe sonde te geven. Geen discussie, gewoon doen. 🤔 Arme, kleine man. De artsen zouden ook nog overleggen wat ze aan dat gehoest wilden doen. Zijn temperatuur was 37,5 dus geen reden om hem op te nemen. Later belde Mark dat ze hem toch wilde houden. Beter dat hij antibiotica via het infuus zou krijgen, nu hij in aplasie is. Wat een domper!! Voor ons allemaal flink balen . Ik heb thuis met Sven gegeten en hem naar bed gebracht. De tassen die deels uitgepakt waren weer ingepakt en naar het ziekenhuis gegaan. Een klein zielig hoopje lag er op de bank. Wel een glimlach omdat hij blij was mij te zien, maar daarna gingen z'n ogen snel weer dicht. Van de verpleegkundige hoorde ik dat hij later op de avond wel 38,5 had. Dat is echt een reden om opgenomen te worden. "Gelukkig" was hij dat al. Zou nog vervelender zijn geweest als hij naar huis had gemogen en daar koorts zou krijgen. Dan hadden we meteen weer terug gemoeten. Afijn, ik ben bij Kay, Mark is weer thuis. Ik hoop dat Sven lekker is gaan slapen en dat hij zich vermaakt deze week. Hij zei dat hij van binnen vaak wel verdrietig is als ik in het ziekenhuis ben. Ja, Sven, dat ben ik ook. Grote, stoere knul!! Er wordt goed voor Kay gezorgd, we waren er snel bij, dus ik hoop dat we na 5 dagen antibiotica (standaard bij koorts in aplasie, volgens protocol) kunnen zeggen dat we eindelijk met z'n 4en thuis zijn!!