25. jan, 2014

25 januari 2014

Ook de laatste dagen heeft Kay zich prima vermaakt. Er was een verhalenvertelster, we zijn naar de hal gegaan als hij even van het infuus los was om warme chocolademelk te drinken, er werd een sjoel-competitie in de speelkamer gehouden met andere patientjes (Kay had een gedeelde 1e plaats!), iedere dag werkjes doen met de ziekenhuis juf, skypen met zijn eigen klas tijdens de muziekles, lekker douchen tussen het wisselen van de PAC-naald door, cavia op bezoek, een zo hoog mogelijke toren bouwen van bekertjes met de mensen van "sport en spel" en nog meer voetballen, natuurlijk! Aan het eind van de week was het wel merkbaar dat zijn Hb aan de lage kant was; hij was iets sneller moe, maar na een half uurtje rust gaat hij er dan toch weer vol voor. Zijn kleur was logischerwijs ook niet om over naar huis te schrijven. Helemaal niet toen ik hem een groen shirt aan deed!! 😮🙃 Gisteren was om 14 uur de chemo klaar die lang in loopt. Na een uurtje los kreeg hij de chemo die in 2 uur in loopt en daarna de bloedtransfusie. Vandaag hoeft hij alleen maar de chemo van 2 uur te krijgen, dus vanmorgen heb ik hem opgehaald en vanmiddag is Mark daarvoor weer met hem naar het AMC gegaan. Vanavond slaapt hij lekker in zijn eigen bedje en  morgen moet hij voor de laatste keer 2 uurtjes terug. Dan zit de eerste kuur van 10 dagen erop! Helaas heeft Kay donderdag ochtend alweer gespuugd en kwam zijn sonde weer mee. De arme schat was zo in tranen, omdat hij geen nieuwe wilde . Mama ik ga echt goed eten, dat kan ik wel! Zucht...mijn hart breekt en ik kan het hem niet aandoen om te zeggen; ja, maar je krijgt toch een sonde. Hij heeft inderdaad laten zien dat hij het kan; 2 koppen kippensoep, 1 pannenkoek, 2 kippenpootjes en een toetje. Ook drinken deed hij goed. Ben alleen bang dat hij dit niet heel lang vol gaat houden. De ervaring leert..... Maar ik ga hem niet "straffen" terwijl hij zo zijn best doet. Als het van de week niet meer gaat zal hij dat zelf ook wel inzien. Dan blijft het nog steeds niet leuk, maar komen we er niet meer onderuit. Dan kan ik hem beter duidelijk maken dat het nodig is, denk ik. Tsjonge, wat ben ik trots op ons kleine mannetje! Hij doet het zo goed! En hij blijft zo vrolijk! Ik ben bevooroordeeld, en ik heb het wel eens eerder gezegd, maar het lijkt wel of er steeds meer mensen zijn die voor hem smelten. Het is echt niet leuk in het ziekenhuis, maar ik loop er toch geregeld met een glimlach van oor tot oor 😀❤.

Ook onze grote knul doet het hardstikke goed! 2 weken lang cito-toetsen maken, nooit mopperend naar school, accepteert het volledig als er weer een opname-periode aanbreekt waarin hij steeds door anderen wordt opgehaald. Gelukkig heeft hij het ook zo naar zijn zin op houtbewerken en wat ben ik blij dat we hem ook voor wintertennis hebben opgegeven! Daar wordt hij heel blij van en dat maakt mij ook weer blij. Zo lang hij van te voren maar weet waar hij aan toe is (de stickerlijsten worden nog steeds bij allebei ingezet!) dan is het goed. En wat is hij dan blij als ik thuis kom! Vanmiddag hebben Sven en Kay weer heerlijk samen met de lego gespeeld. Net...of er niks aan de hand is! 🤭😀

P.s. Ik heb weer wat nieuwe foto's en filmpjes toegevoegd!