17. jan, 2014

17 januari 2014

Dag 1 is alweer bijna ten einde. Kay ligt in (een groot 😀) bed en probeert de slaap te vatten. Zo'n eerste avond is altijd weer een beetje onwennig en volgens mij wil hij er altijd zeker van zijn dat ik naast hem blijf zitten. "Mama...." klinkt het dan heel zachtjes uit dat grote bed. "Ja?" zeg ik dan. Antwoord: "Oh, ik wist even niet waar je was" 💋 Natuurlijk, schatje 😉. Na de eerst shock bij binnenkomst (op een 2 persoons kamer, plek bij de deur 😠) is de dag vlot verlopen. De zaalarts keek Kay na en gaf groen licht, er kwam een arts in opleiding om te leren de PAC aan te prikken en deed dit in 1 keer goed, Kay heeft nog zo'n 3 kwartier in een "klasje" gezeten met een paar andere kindjes en de ziekenhuis meester. Hij heeft zich verder vermaakt met spelletjes en filmpjes, heeft goed gegeten en gedronken en ligt nu dus nog te draaien in bed. Hij zal zo wel lekker in slaap vallen en ik zal er ook niet al te laat in liggen. Het ergste aan het plekje bij de deur is, vind ik, dat je als ouder totaal geen privacy hebt. Iedereen moet langs je lopen. De verpleging om bij de kinderen te komen, de andere ouder om bij het toilet/ de douche te komen. Er is geen gordijn, niks! Het is een opklapbed die behoorlijk smal is en de ombouw is laag. Zelfs ik stoot mijn hoofd als ik niet oplet met gaan zitten. Maar ja, de afdeling is vol, dus er is gewoonweg geen andere plek dan deze. Heb wel aangegeven dat ik heel graag verhuis op het moment dat er een plek bij het raam vrij komt. Ik ben er klaar mee; dat ge-campeer! Helemaal bij zo'n lange kuur. Gelukkig ben ik er zelf niet 10 dagen lang! Dan zou ik daarna compleet gestressed thuis komen ben ik bang. Nou, genoeg geklaagd! Kay is nog steeds vrolijk en gezellig en morgen ga ik voor 2 nachtjes weer naar huis. Eens even bedenken wat ik met mijn grote knul zal gaan doen. Heb wel zin om samen met hem iets leuks te gaan doen. Dat verdient hij! 🙂